9 Mayıs gecesi…Gala 4-2 Antalya
Unutulmaz bir final
Rams Park’ın üstünde sadece meşaleler değil,
yılların özlemi yanıyordu.
İki kez düştü Galatasaray.
İki kez susturmaya çalıştılar tribünleri.
Ama bazı takımlar geriye düşünce korkar,
bazıları ise hatırlar kim olduğunu.
Ve o gece Aslan hatırladı.
50.000 yürek aynı anda ayağa kalktı.
Bir çocuk babasının omzunda ağladı.
Bir adam yıllar önce kaybettiği arkadaşını düşündü.
Bir anne camdan dışarı baktı,
sokaktan gelen “Cim Bom Bom” sesini duyup gülümsedi.
Çünkü bu sadece bir şampiyonluk değildi.
Bu, bir ömrün yeniden gençleşmesiydi.
We fell.
We rose.
And finally… we became eternal.
Son düdük çaldığında dünya yerinden yerinden oynadı.
26. Şampiyonluk bayrakları köprülere asıldı.
Sarı kırmızı ışıklar geceyi sabaha bağladı.
İcardi ellerini tribüne açtı.
Taraftar şarkıyı göğe bıraktı.
Ve Galatasaray, çıktığı gibi geldi.
Canı yananların,
umudunu kaybetmeyenlerin,
Mayıs gelince yeniden inananların takımı oldu yine.
Bir çocuk o gece defterine şunu yazdı:
“Ben Galatasaraylıyım.
Çünkü bazı hikâyeler sadece kazanmaz…
ölümsüz olur.”
Övünün büyükler.
Sevinin küçükler.
Çünkü Galatasaray
bir tarih değil artık.
Bir efsane.
Ve efsanelerin mevsimi hep aynıdır:
Mayıslar bizimdir.
Dominasyon utkuyla taçlandı, 26 bayrakları köprülere asıldı, durmak yok, durursan düşersin, tam konsantrasyon yolumuz 27 yoludur.
Mantra; Milyonlarca çocuk yanılıyor olamaz, FORSELASYON.
