Dün gece Digitürk'te Başkan vardı. Israrla sordular adaymısın aday olsan ne olur gibisinden. Kongre dediğimiz oluşumu anlattı. Benim karşımda her zaman 1300 kemik oy vardır dedi. Yani Özhan Başkan takımı Dünya Şampiyonu yapmayı garanti bile etse 1300 kişi ona oy vermez. Bir anlamda 1700 kişi kemik oyda kendisininmiş. Galatasaray kümeye oynasa bile farketmez bu 1700 kişi ona oy verecek. Can alıcı lafını da söyledi. Galatasaray'lıların çoğu kendisini seviyor ve destekliyormuş.Haklı onun için Galatasaray'lı sayısı 3.000. Galatasaray sıradan bir dernek, yani Kartal Sahillerini Güzelleştirme Derneğinden tek farkı Türkiye'nin en büyük iki derneğinden biri oluşu, üyeleri ya zengin, ya tahsilli, ya da eskiden Galatasaray'da spor yapmışlardır. Başka takımı tutanlar da olabilir. Kendi dünyaları vardır, lokalleri, havaları, plavları, günleri....Böyle düşününlerin(Galatasaray'lı) çoğu Başkan'ı tutuyormuş. Geri kalan maça gelen gelemeyen 20-30.000 kişi ve takımla beraber yaşayan ağlayan, coşan milyonlarca Galatasaray'lı. Onların görüşü yok hükmünde, ortalamayı etlilemiyor. Taraftar siteleri ne diyor ne yazıyor sümük atıyorlar. Galatasaray'ın sportif başarısı umurlarında değil. 3.000 kişiden 300 kişi maça gelmez. Galatasaray'ın gün be gün maçını takip etmezler. Maç günü bir işleri olsun, bir yemeğe gitsin seyretmezler. Yenilirse üzülmezler. Şampiyon olursa balo da yada görünülen bir barda eğlenirler. Ümit Karan hiç birini son dakikada yerlere yatıramaz tribünlerde. Varsa o 300 kişi maç biter bitmez evlerine gitti, biz ordaydık 1 saat boyunca coştuk onlar coşmaz.
Ey büyük Galatasaray taraftarı, sana istikamet gösteriyorum, stadı kurtardığın gibi takımınıda kurtar bu zihniyetten. Yeme içme bir kaç sene maça gelme biriktir paranı git kulübe üye ol. Onlar taraftar olamaz ama sen oy verici olabilirsin. Yoksa değişen hiç bir şey olmaz. o 1700 kişinin oyu bellidir, biri gider bir gelir senin için bir şey değişmez. Tanımadığımız, bilmediğimiz biri çıkarsa belki biraz umutlanırız ama ÖzhanBey gidip, Polat Bey gelirse bu günleri, bu Başkan'ı mumla değil,tribünlerde meşale yakarak,koltukları kırarak, su atarak,kudurarak daha çoooook ararız.
Türkiye bu maça kilitliyken, sınırların hemen dışında karlar altında can pazarı vardı. 25 yıllık husumetin en yoğun çatışmaları yaşanıyordu. 20 yaşında gencecik delikanlıların şehit haberleri yürekleri yakıyordu. Maçtan önce şehitler için saygı duruşu yapıldı. Duruştan önce de kıyamet koptu tribünlerden. Karşı taraftaki şeref tribününde oturan önemli biri askerlik yapmamıştı. ''Asker kaçağı'' tezahüratı yapıldı. Kimbilir şehit olan çocuklardan Fenerl'i olanda vardı. Kimbilir bir yolunu bulup askere gitmeseydi ölmeyecekti. Kimbilir daha sonra o da aynı yollardan geçerek Fenerbahçe'ye başkan olacaktı. Ve bir gün bir maçta saygı duruşunda o da ayağa kalkacaktı. Ne hissetti acaba.
Bu sefer yedekteydi Deli Orkun. Bu piskopatı takıma kim kazandırdıysa lanetim üzerine olsun. Kendisi oynarken, her geleni içeri alırken, ortalığa bağırıp çağırıken arkasında bekleyen zavallım Aykut'tan hiç ses çıkmıyordu. İsakson geliyor diye ağlayan yine kendisi oldu. Bakıyorumda takımın ölüm kalım maçında yedek çıkmayı hazmedememiş. Maç öncesi ısınmada konsantrasyonu sıfırdı. Yalandan çıkmış sağa sola yatıyordu. Devre arasında ise ısınmaya çıkmadı. Aykuta'a bir şey olupta kaleye geçse kesin hezimet olurdu. Ve maçtan sonrada arazi oldu hiç sevinenler arasında gözükmedi. Özellikle baktım, bütün yedekler maçtakilerden daha fazla sevinirken Orkun Bey yoktu. Anlaşılan kendi oymamadığı bir maçın zaferini paylaşmaya gerek duymamıştı.
