Ateş-Güneş Olayı

Galatasaray'ın ilk üyeleri 1930 lu yıllarda yeni yeni divan oluşturacak yaşlara gelmişlerdi. O yıllara kadar sadece lisede okuyanlar futbol takımında oynayabiliyorlardı. 

Pera'dan, Galata'dan, Hasnun Galip'ten biri isterse  Messi olsun eğer lisede okumamışsa oynayamazdı. Öte yandan Fenerbahçe ve Beşiktaş istediği futbolcuyu, Beşiktaş misal Kuva-i Milliye'nin Kartallı kahramanı Kazım'ı oynatabiliyordu. Galatasaray'ın ilk üyelerine direnen Yusuf Ziya Öniş dışardan adam alınması için baskı yapıyordu. O zamanda Divan nuh diyordu da peygamber demiyordu. 1933 te ayrıldılar Galatasaray'dan, Ateş Güneş adı altında yine sarı kırmızı bir takım kurdular. Anlayana ders vereceklerdi ve de fazlasıyla verdiler. Gittikçe güçlendiler ve çok sevdikleri baba ocağı Galatasaray'a en büyük hezimetleri tattırdılar. İstanbul liginde şampiyon oldular ve bir gün, bir Galatasaray maçından sonra ağlayarak takımı feshettiler, ortadan kayboldular. Galatasaray'dan koparak ortalığı yakan ateş, kavuran güneş öyle bir battı ki, hala doğmadı.

Benzer olay CHP'de yaşanıyor, küçük olsun bizim olsun diyenler, kupalardan, şampiyonluklardan vazgeçtiler. En büyük oyuncularını kadro dışı bıraktılar. Yeni bir takım kurmaktan başka da seçenek bırakmadılar.

Ateş Güneş yeniden doğacak, CHP'ye tarihin en büyük hezimetini yaşatarak şampiyon olacak, göz yaşları içinde o seçim gecesi hepsi evine dönecek.

O büyük günler gelene kadar yolunuz bahtınız açık olsun Aslanlar.

Dominasyon utkuyla taçlandı, 27 için konsantrasyon Mantra; Forselasyon

 

9 Mayıs gecesi…Gala 4-2 Antalya

Unutulmaz bir final

Rams Park’ın üstünde sadece meşaleler değil,
yılların özlemi yanıyordu.

İki kez düştü Galatasaray.
İki kez susturmaya çalıştılar tribünleri.
Ama bazı takımlar geriye düşünce korkar,
bazıları ise hatırlar kim olduğunu.

Ve o gece Aslan hatırladı.

50.000 yürek aynı anda ayağa kalktı.
Bir çocuk babasının omzunda ağladı.
Bir adam yıllar önce kaybettiği arkadaşını düşündü.
Bir anne camdan dışarı baktı,
sokaktan gelen “Cim Bom Bom” sesini duyup gülümsedi.

Çünkü bu sadece bir şampiyonluk değildi.
Bu, bir ömrün yeniden gençleşmesiydi.

We fell.
We rose.
And finally… we became eternal.

Son düdük çaldığında dünya yerinden yerinden oynadı.
26. Şampiyonluk bayrakları köprülere asıldı.
Sarı kırmızı ışıklar geceyi sabaha bağladı.

İcardi ellerini tribüne açtı.
Taraftar şarkıyı göğe bıraktı.
Ve Galatasaray, çıktığı gibi geldi.

Canı yananların,
umudunu kaybetmeyenlerin,
Mayıs gelince yeniden inananların takımı oldu yine.

Bir çocuk o gece defterine şunu yazdı:

“Ben Galatasaraylıyım.
Çünkü bazı hikâyeler sadece kazanmaz…
ölümsüz olur.”

Övünün büyükler.
Sevinin küçükler.

Çünkü Galatasaray
bir tarih değil artık.

Bir efsane.

Ve efsanelerin mevsimi hep aynıdır:

Mayıslar bizimdir.

Dominasyon utkuyla taçlandı, 26 bayrakları köprülere asıldı, durmak yok, durursan düşersin, tam konsantrasyon yolumuz 27 yoludur.

Mantra; Milyonlarca çocuk yanılıyor olamaz, FORSELASYON.

30 Temmuz; Bir Tarih Diyalektiği Döngüsü

 

"Bir Çağın Adı: 30 Temmuz"

Bugün sadece bir tarih değil.
Bugün bir çağ.
Bugün bir döngünün tamamlandığı, yeni bir destanın başladığı gündür.

🗓️ 30 Temmuz 1996 – Bir efsane indi bu topraklara.
Karpatların Aslanı, Fatih’in askerleriyle bir destan yazdı.
Gheorghe Hagi, Sarı-Kırmızı bayrağı bir medeniyet gibi dalgalandırmaya başladı.
Ve o gün, Galatasaray’ın alnına Avrupa haritası çizildi.

🗓️ 30 Temmuz 2023 – Tribünler yeniden ayaktaydı. 5. Dalga Galatasaray çocukları çağırdı. 
Arjantin’in kalbinden gelen adam, çığlıklarla karşılandı.
Mauro Icardi, bir mantra, bir manifesto yayınladı.
"Gala zaten büyüktü, biz daha da büyük yapacağız" 

🗓️ 30 Temmuz 2025 –  Victor Osimhen.
 
Maskesiyle, yüreğiyle, sevdasıyla. Karizmadan, imajdan taviz yok, daha da büyüyeceğiz.
Köprüler kilitlenecek, caddeler dolacak.
Uçaklar değil yıldızlar inecek piste.
100.000'lerce Galatasaraylı, bir oyuncuyu değil, bir devri karşılayacak.

Bugün sıradan bir transfer günü değil.
Bugün, Galatasaraylı olmanın ne demek olduğunu bilmeyenlere anlatma günü.
Bugün, geçmişle geleceğin el sıkıştığı, kalplerdeki Aslan’ın yeniden kükrediği gün.

📍 Hagi ile başladık,
📍 Icardi ile hatırladık,
📍 Osimhen ile sonsuzluğa yazıyoruz.

Bu sadece bir futbolcu transferi değil.
Bu, Büyük Galatasaray Taraftarının rüyası.
Bu, bir arma için nefes almak.
Bu, GALATASARAY.

Dünyanın bittiği yerde Galatasaraylılık başlar.

Parlayadur, çünkü 30 Temmuz artık takvimde değil, tarihin altın sayfalarında.

PARLAYADUR

 Re re re, ra ra ra Galatasaray Galatasaray Cim Bom Bom Bom sesleriyle hıçkırarak, boğazımız düğümlenerek gönderdik Galaxi’ye Galatasaray’ın 5. Takım yıldızını.

Safarinin yerlilerinin ritmik tamtamlarından, pampaların gaucholarının ateşli tangolarına, kutupların buz avcılarının kristal sessizliğinden, çöl bedevilerinin kum şarkılarına, Amazonların orman bekçilerinin yemyeşil fısıltılarından Himalayaların bilge keşişlerinin kadim mantralarına, Pasifiklerin dalga dansçılarının okyanus senfonisinden, Sibirya’nın göçebe çobanlarının rüzgar türkülerine, Sahra’nın yıldız toplayıcılarından Ant dağlarının kutsal kondorlarına, Ganj’ın bereket dualarından, büyük mercan resifinin renk cümbüşüne kadar dünyanın bütün koordinatlarında GALAXI’nin en görkemli meşalesi olarak sonsuza dek PARLAYADURACAK.  

''2000'' Galatasaray'ın Altın Yılı

                                                    17 Mayıs 2000, 25.yıl aziz hatırasına

Tarih, 3 Kasım 1999 günlerden Çarşamba, Ali Sami Yen Stadı tribünlerindeyiz. Şampiyonlar Ligi gurubunda son maçımız, biz bitti demeden bitmeyecek umutluyuz. Milan’ı yenersek yola devam ediyoruz. 2-1 yenik durumdayız. Süre tükeniyor, heyecan dorukta gol için yükleniyoruz, elenmek üzereyiz.

Dakika 88 durumu 2-2 yaptık, Ali Sami Yen’i '' Haydi Cim Bom haydi!  Tam zamanı tam zamanı şimdi!'' sesleriyle inletiyoruz.

Ve sonunda beklenen o zaman geldi. Maçın bitmesine saniyeler kala penaltı kazandık. Nefesler tutuldu topun başında Ümit Davala, ölüm sessizliği, Ümit Davala’nın topu ağlara göndermesiyle sanki gök gürledi. Koskoca Milan sonuncu olarak eve döndü.

Bizim macera işte böyle başlamıştı  

 İlk maçtan finali düşündük. Bir gün ‘’sizin hayallerinizin bittiği yerde bizim gerçeklerimiz başlar’’ demek için. Babam beni finale götüreceğine söz vermişti, büyük düşler kurmanın da tam zamanıydı artık. Büyükleri bilmem ama biz çocuklar olarak güzel günlere inanıyorduk.  Acaba kurada bize hangi takım çıkacaktı?  Heyecan duymaya, kuralar çekilirken başlamıştık.

Önce İtalyan takımı Bologna'yla eşleştik. Bu takım hakkında bilgileri araştırdık, renkleri kırmızı maviydi.  Adı Kızıl Şehir olan bir kentin takımıymış, ilk maç için takımı deplasmana yolladık.

Ekran başındayız, tüm amacımız buradan en azından yenilmeden maçı Ali Sami Yen’in taraftar coşkusuna getirecek sonuçla dönmekti.

Ben Cim Bom'un en büyük maceralarının birinden 5 gün sonra doğmuşum. Deplasmanda 3-0 yenildiğimiz İsviçre’nin Neuchatel  Xamax takımını  5-0 yenerek tarihe geçmişiz. Her Galatasaraylı çocuk bu büyük kader maçının hatırasıyla büyümüştür.

İtalya’dan 1-1 berabere ve umutla dönüyoruz, Tur İstanbul’a kaldı. Gerisi bizde, Karşılaşma günü geldi çattı ben de maçtayım, Büyülü Ali Sami Yen Stadının kutsal tribününde kapalıdayım. Maçı harika bir oyunla, 2-1 kazandık, günleri ve oynadığımız maçları sayıyordum. Finale ben de gideceğim.  

Bir üst turun kurları çekildi.  Alman takımı Borussia Dortmund'la eşleştik, Almanya'nın en büyük takımlarından birisi. Spor dünyasında, kadrosundan adından çok statlarıyla anılıyor.     

Babamlar Borussia Dortmund deplasmanına Almanya’ya gidiyor. “Beni de götür!” diye ağladım, ama babam, “Söz verdim, finale götüreceğim seni.”  Diye avuttu.

Yine heyecanla televizyonun karşısına geçtik, maçın başlamasını bekliyorduk. Dakikalar bir türlü geçmek bilmiyordu. Nihayet televizyon Almanya'ya Westfalen Stadına bağlandı.        

Taraftarlar arasında kale arkası tribünleri sarı duvar diye biliniyordu.

Gözlerimize inanamıyorduk, sarı duvar kırmızı duvar olmuştu. Belki de tarihlerinde bir ilk 80.000 kişilik Stadın tamamına yakını Galatasaraylıydı. 

Galatasaray bir his takımıdır, arkasında inanmış bir taraftar varsa orada kupa vardır, şampiyonluk vardır.  Hagi'nin önderliğinde muhteşem bir futbolun ardından, 2-0 galip İstanbul'a döndük.

Ve elbette yine Ali Sami Yen kapalı tribünündeyim. Kontrollü bir top oynadık, sahamızda geri dönüşlerine izin vermedik, kalemize yaklaştırmadık 0-0 biten maçtan sonra, bir Avrupa takımını daha elemiştik.

Ne demişti büyük kurucumuz Ali Sami Yen? ''Amacımız bir renge ve isme sahip olmak, Türk olmayan takımları yenmek''   Rengimiz turuncudan iz taşıyan tok bir güneş batımı sarısı, vişneye çalan yeni kabuk bağlamış yara kırmızısı, Adımız Galatasaray, sembolümüz Aslan.

 Sıradaki gelsin bakalım, kuralar çekildi, rakibimiz Real Mallorca oldu. Mayorca adalarının mütevazi, Kırmızı Siyahlı takımı. Hadi şu turu da geçelim çocuklar, rüyadan uyanmak istemiyorum.

Gün geldi Takım İspanya'ya, biz ailecek Kaş'a tatile gittik. Maçı televizyondan izliyoruz.  Aslanlar gibi sahaya çıktı oyuncular var güçleriyle oynuyorlar, top rakibe geçince de sahamızı canla başla koruyoruz, geçit vermiyoruz. Maçı kazanacağımız 15 dakikada belli oldu. Sıra önümüze çıkacak takımda. Maçı 4-1 Aldık. Sevinçliyiz.

İstanbul'a huzur ve güvenle döndük. Kendi stadımızda bir moral maçı oynadık, boş geçemezdik. Çimlere bir Avrupa takımı daha serdik. 2-1 yendik.

 Teker teker engelleri aşıyoruz. Zirveye az kaldı. Yürü Aslanım Avrupa’nın en büyüğü olacaksın. Sondan bir önceki engeldesin, bunu da geçeceksin.

Mutluluktan uçuyorum.  Final maçını Danimarka’da Parken ‘de canlı izleyeceğim.

İngiltere’den Leeds United geldi İstanbul’a. Büyük Takım, 3 kez Avrupa Kupası’nı kaldırmış, 2 final kaçıran İngiliz futbolunun büyük takımı. İlk maçı kendi sahamızda oynuyoruz.

Maçtan bir gün önce taraftarlar arasında kavga çıktı. İngiliz taraftarları kavgacılığıyla ünlü. Taksim’de üzücü olaylar oldu.

Maç bu yüzden aşırı güvelik önlemleri alınmış şekilde, çok gergin başladı. Hepimiz çok üzgündük, tribünlerde de önceki maçların coşkusu yoktu, yine de takım güzel bir oyunla elinden geleni yaptı. Kalemizde pozisyon vermeden maçtan 2-0 galip ayrıldık.

İlk maçın galibiyet morali ile takım İngiltere’ye gitti. İstanbul’daki olaylar yüzünden deplasman maçına Galatasaray seyircisi alınmadı, Statları Ellen Road'da çok gergin bir maç oynandı, bizim tek bir amacımız vardı, Final için Parken'e gitmek. Galatasaray ismine tarihine imajına yakışır bir oyun çıkardı.

Leeds United olanca gücüyle saldırıyor, biz direniyorduk. Karşılıklı goller atıldı, 2-2 bittiğinde evde kucaklaşmalar, final maçı hazırlıkları çoktan başlamıştı. 

 Babamla yine düştük yollara, taraftar uçağındayım, Pilot dahil hepimiz Galatasaraylıyız, yer gök sarı-kırmızı. Şarkılarla marşlarla geçti yolculuk. Heyecanım dorukta, uçağımız alçalışa geçti. Kopenhag Hava Alanı üzeri hem Arsenal hem de Galatasaray taraftarlarını taşıyan uçaklarla dolu…  

'' Avrupa Avrupa duy sesimizi, işte bu Cim Bom ‘un ayak sesleri'' tezahüratlarıyla bizim uçak iniş yaptı. Havaalanını sarı kırmızıya boyadık. 

 Kopenhag şehir turundayız, şehir şehir olalı böyle kalabalık görmemiş, her iki takımın taraftarı finale gelmişti. Sonradan öğreniyorum en yaşanılabilir kent seçilmiş, tarihi korunmuş eski binalar, şatolar, parklar doğal güzellikler, barlar.

Deniz kıyısında dolaşıyor, kafelerde vakit geçiriyoruz.  O sırada gözüme bir heykel ilişiyor, yanına gidiyoruz, sarı kırmızı atkılarla süslenmiş. Deniz Kızı heykeli. Hep adını duyardım, şimdi görmüş oldum. Demek ki Deniz Kızı Danimarkalıymış. Babam masalcı Hans Christian Andersen'in de Danimarkalı olduğunu söyledi. Andersen'den Masalları dinlemiştim. Başka yerleri ülkeleri gezmek, genel kültür açısından çok önemliymiş, bunu yaşayarak gördüm.

Kopenhag şehrinin en büyük meydanı Tivoli'deyiz, meydanda Arsenal ve Galatasaray renklerinden başka bir şey görünmüyor, taraftarlar ayrı ayrı kafile halinde marş söylüyor, yürüyor, geziyor, maç saatini bekliyor.

Derken her iki takım taraftarı arasında büyük bir kavga çıktı, babam spor kardeşlik, dostluktur diyordu.  Bu kavgalar sportmenliğe hiç yakışmadı. Atlı polisleri ilk defa orada gördüm. Çok korktum, Babamla beraber o kargaşadan çıktık. Rastladığımız bir kafede birer çay içtik.

Ne güzel başlamıştı oysa meydandaki taraftar coşkusu. Ben aynı yaşımdaki bir Arsenal taraftarı çocukla tanıştım, hatta birbirimize sarıldık, resim çekildik. Çocuklara kalsa her şey, ne güzel idare ederdik Dünyayı. Aynı ortamda büyükler itişip kakışırken çocuklar birbirlerine sarılıyorlardı.

Tribünlerdeyiz artık, binlerce taraftarın ilk uğrak yeri, ilk sınav yeridir tribünler. Annemin karnında bile maça gitmişim, Ali Sami Yen'deki hemen hemen her maça gittim, ama bu başkaydı. Başka bir ülkede, başka bir stadyumda en büyük maceramızın küçük bir taraftarıydım. Parken stadının büyük bir bölümünü Galatasaray Taraftarı doldurmuştu. Biz kale arkası tribününü kırmızı formalarımızla tek renge boyamıştık.

Kırmızı formalarımızla tribünlerdeyiz, hepimizin üstünü örten bir flama açtık sabırsızlıkla başlama saatini bekliyoruz. Takım ısınmak için sahaya çıkmak üzere, soyunma odasının durumunu tahmin edebiliyoruz. Fatih'in Aslanları kükremek için artık dakikalar sayıyordu. İmparator son sözlerini söylüyordu. ''Topun olduğu yer pozisyondur. İlk dakikadan son dakikaya kadar oyunu biz oynuyoruz arkadaşlar.  Rapid maçıyla başladık, Aslan gibi oynadınız, kazandınız, kazanacaksınız, şampiyonsunuz ve öyle anılacaksınız, Allah Yardımcınız olsun''

Ve o unutulmaz gece. Kale arkası tribünü yürek atışlarım en üst seviyede. Muhteşem, stadı inleten '' Cim Bom Bom'um sen çok yaşa, canım feda olsun sana. Hiçbir şeye değişilmez, senin sevgin bu Dünya'da'' tezahüratı. Yandan dışarı giden şutumuzda bom boş bekleyen futbolcumuzun ofsaytta olmadığını anladığımız an, ah vah sesleriyle ilk yarının bitişi.  İkinci yarı başında önümüzdeki sol direğe topumuzun çarpıp dışarı çıkması, Capone'nin Seamana çektiği şut, can havliyle kale önüne kadar gelen futbolcumuzun dokunamayışı. Kapışmaya devam maç berabere bitti, ekstra zamanda uzatmalardayız.

Ve maçın son saniyesine kadar artık susmayacağımız bir marşa başladık. 

 “Dağ başını duman almış, gümüş dere durmaz akar,

Bu ağaçlar güzel kuşlar yürüyelim arkadaşlar.

Sesimizi yer gök su dinlesin, sert adımlarla her yer inlesin, inlesin.

Bu gök deniz nerde var, nerede bu dağlar taşlar.

Bu ağaçlar güzel kuşlar, yürüyelim arkadaşlar.”

Takımımızın insan üstü direnişi.  Maçın uzatmalara gidişi. Uzatmalarda Hagi'nin gördüğü kırmızı kart, dehşetli susmayan taraftar, direnen 10 kişi Galatasaray. Umutlar tükenmiyor, buradan kupasız dönemeyiz yumruklar sıkılı taraftar birbirine sarılı. Endişe tavan yapmış, yine de tribünler son nefesi yırtılırcasına bağırıyor. Uzatmaların ilk bölümü bittiğinde sarı üniformalı bir stewardın İngilizce “kazanacaksınız, you will win'' dediğini hatırlıyorum. Sanki ona inandım heyecanım bir an yatıştı ve son 15 dakika, Arsenal, 10 kişi kalmış Galatasaray’a var gücüyle saldırıyor, Galatasaray tribünlerle kenetlenmiş Aslan gibi savaşıyor ve sağdan Marc Overmars kaleye yaklaşıp ortayı kesiyor. Hanry'nin kartal gibi yükselip, havada topu beklemesi ince hesaplar, aksiyon, zamanlama ve darbeli kafa vuruşunun ağlarla kucaklamasını seyre dalmamız. Aynı anlarda Taffarel'in topu takip edişi, sağa bir adım atışı ve yaylanışı ve zamanlama ve denge ve his, tarih, gelecek nesillerin göz yaşları, teslim olmayış ve topun ağlara gitmesine izin vermeyiş ve iki ellerimizin gerilerek havaya kalkması. Son topu Galatasaray'ın hücum ederek kullanması ve maçın bitişi.

Kupayı elleyecek takımın kaptanı penaltılarla belirlenecek. Kale seçme kurasını Kaptan Bülent kazandı, bizi gösterdi, penaltılar bizim tribünün olduğu kaleye atılacak.

 Penaltıların atılacağı kale arkasında 12.000 kişiyiz. Taffarel'den geçerse biz kurtaracağız. Attılar, iki tanesini biz kurtardık. Sizlerin direk diye gördüğünüz şey 12.000 kişinin yüreğinden fışkıran tarifi imkânsız enerjiydi. Bizimkiler atarken Seaman'ın bacaklarına yapıştırdık enerjiyi. 3 penaltıdan 2'sini kurtardık, biz boş geçmedik, penaltılarda 3-1 öndeyiz, atarsak şampiyonuz. Maçın spikeriyle 30 milyon Galatasaraylı, tribünlerdeki binlerce taraftar aynı haykırışı yaptık.

‘’Haydi oğlum, haydi Popescu'' Popescu santra yuvarlağındaki arkadaşlarıyla vedalaştı, kulübeye göz attı, kalpler durmuş nefesler tutulmuştu, son bir kez bize baktı, topu dikti birkaç adım gerildi, İngiliz Ulusal takımın kalecisinin sağından yerden ağlarla buluşturdu. Sonrası yangın yeriydi, göz yaşları sel oldu, bizim işimiz bitmişti. Söz artık bütün dünya koordinatlarına dağılmış milyonlarındı. Bu gece barda gönlümüz hovarda, çalsın sazlar oynasın kızlar.

Bizler maçtan sonra şampiyonluk turu attık Kopenhag'da. Çocuklar ne harikuladeydi, bir başka ülkenin başkentinde, bir finalde kazanıp tur atabilmek.

Dönüş uçağında artık ses yoktu, kimse de derman yoktu. 6 saatlik yolculukta servis bile açılmadı, O zamanlar yapılan işin büyüklüğünün farkında bile değildik. Sabah hava limanı koridorları ıslıklarla İmparator Fatih Terim melodisini mırıldanabiliyordu ancak.

Dönüşümüzü hayal meyal hatırlıyorum; hava alanında inanılmaz bir yoğunluk vardı. Saatlerce süren o yoğun yorgunluğun üzerine binlerce kişi yerlere uzanarak dönüş için sırayı bekliyoruz. Uçağa biner binmez herkesin gözleri kapandı. Benim de. Bir ara susadığımı hissettim. Gözümü açtığımda hostes ablanın sarı kırmızılı pasta dağıttığını gördüm. Onlar da şampiyonluğumuzu kutluyordu. Herkes ağır bir uykudaydı, kimseyi uyandıramadılar. Beni uyanık görünce pastayı bana ikram ettiler. Pastadan bir parça yedim, ikinciyi yere düşürmüşüm. Dalmışım, gözümü açtığımda İstanbul’da Atatürk Hava Alanındaydık.

17 Mayıs 2000, unutamam seni.

Galatasaray bir aşktır, taraftarın Çocukluk Aşkıdır, gerisi hikayedir.

 

Kayserispor; İki Şampiyonluğu yakından gören Erciyes Aslanı.

 

Biz gömülmüş Şampiyonluğu mezardan çıkarıp şampiyon olmuş takımın taraftarıydık. 14Mayıs 2006’da Ali Sami Yen Kapalısındaydık. 

Normal taraftarın o gece tribünde olmaması gerekiyordu, öyle oldu, 30.000 deli, 30.000 sarhoş, 30.000 metafizikçi tribün adı verilen tımarhanedeydik. Kayseri’yi çabuk teslim aldık. Olurda Denizli’den bir horoz sesi gelir, bir de takıma gol attırmak için uğraşmayalım.

İşimizi bitirirken Deniz’li horozu öttü, çıkan gol sesini yazmak kolay, herkes duydu, tribünleri gösteren yakın çekim kamera var mıydı bilmem, ben biraz anlatayım. Golü sanki tek bir radyodan bütün tribün dinliyordu, yok öyle bir şey, vahiy geldi aynı anda. Aynı sesi bir şekilde duyduk, naralar atmaya başladık, altta kalanın canı çıksındı, bir birimizin üstünde tepindik.

Sakinleşip tribün düzeni almamız en az beş dakika sürmüştü, bize beş asır gelen beş dakika. Futbolcular top oynayamıyordu,  hepsi ağlıyor, top ayaklarına geldiğinde gelişi güzel birine verip ağlamaya devam ediyordu. Kayserili futbolcular bile bırakmış, dramayı izliyorlardı. Topla alakası olmayanlar, elini bizimkilerden birinin omuzuna yaslıyor, destek oluyordu.

Bizim maç bittiği zaman Fener bir gol atıp durumu eşitlemişti. Ve biz o anda kaç dakika bekleyeceğimizi bilmiyorduk. Futbolcular tribünlerin önüne dağılmış, en sakinimiz Cihan Haspolatlı bile numaralıya çıkmış Fener maçını izliyordu. Biz tribünlerde taş kesildik, nefes almak bile yasaktı.

Ben setin demirinde yan duruyordum, bir ara düzeleyim dedim, dövüyorlardı. Kimse kıpırdamasın, pozisyonunu bozmasın. Herkes inancına göre dua ediyor, kimi Ra’dan, kimi Brahma’dan, kimi Mazda’dan, kimi Ulu Manitu’dan medet bekliyordu. Hiç inanmayan bile o 16 dakikayı bir şekilde inançlı geçiriyordu.

Benim bedduam tutar, şu şerefsiz komşumun iddiası tutmasın diye ağır beddua ettim. Ve Yüce Gök son sözünü söyledi, Şampiyon sizsiniz. Gözyaşları, sümüklere karıştı. İnanın çocuklar, bir oluk, bir kanal olmuş olsa, dere halinde Mecidiyeköy’den Haliç’e dökülürdük.

Kavimler Göçü

 

Bir alemsin havuz takımı, 1.lige doğru kavimler göçü marş komutu geldiğinde viyaklamaya başladın. Seni çok uyardık, binme şu AA Kartel’inin salıncağına. Senede iki maça adam gibi çıktın, bize karşı oynadın, içinizden puan alan bile çıktı, kimi oynamadan sahadan kaçtı, Kartele karşı solucan gibi oynadınız 6 puanı hediye edip gidiyorsunuz. Yallah, hani idama mahkûm olan Karadenizliye son sözün ne diye sormuşlar da bu bana bir ders olsun demişti ya, siz o bile değilsiniz. Boyunduruğunuza dövülen dövmeyi silemeyecek, sıranızı bekleyeceksiniz. Biz yine de size değil, sizden sonrakilere bir ders olsun diye bu satırlarda not bırakalım. En azından bu sezon kıl payı uçurumdan dönen, gelecek sezon dönememe ihtimali olan takımlara ibret olsun.

Her sezon ligin başında, küçük takımların önünde de uzun bir sezon vardır. İnanç, mücadele, karakter lazımdır. İyi dinleyin yoldaş kurbağalar, hani sezon başında hani siz derenin kenarında serin sularda aheste yüzerken, Sarı-lacivert bir akrep yaklaşır. Sözleri parlak, vaadi büyüktür, beni karşıya geçirin size bol yemli, bol puanlı, derin dereler sözü veriyorum.

"Bize güvenin. Fazla ağır değilim zaten beni taşı, 6 puan ver, biz şampiyon olacağız. Kazanacağım pastadan artığımla ömür boyu rahat yaşarsın."

Sen korkacaksın doğan gereği, akrepsin beni de sokarsın diyeceksin, ama sözcüleri seni ikna edecek, lağım medyalarında, zift maymunlarıyla.

Aklın yatacak, soksa o da boğulacak benle birlikte, kurbağalık bende kalsın diyeceksin, alacaksın sırtına. Tam derenin sonlarına geldiğinde gücünün tükenmesine bir kulaç kala batıracak zehirli iğnesini yumuşak sırtından böbreklerine ciğerlerine.

İşi bu kalleşin, son nefesini verirken düşüneceksin ama çok geç kalmış olacaksın. Sarı Kırmızı bir karınca vardı hatırla, o da rica etmişti beni karşıya geçir diye de üstüne çamur sıçratmıştın.

Son gördüğün doğa manzarası, karşıya geçmiş Şampiyon olmuş mutlu bir karınca, dibi boylayan sen ve karnı suyla dolmuş böğüren kalleş Akrep olacak.

Döngü bu, doğal seleksiyonun dışında bir macera ararsan yaşayacağın kader de bu olacak. İyiler kazanacak, kötüler batacak ne şampiyonluk ne kurtuluş.

Bu ligde yalnızca kendi alın terinle, yüreğinle savaşanlar ayakta kalacak,

İşte bu yüzden...Bugün Galatasaray, formasının teriyle hiçbir yere, hiç kimseye yaslanmadan, kimsenin sırtına binmeden, geceyi sabah edip, yıldızı toprağın derinliklerinden çıkarıp gökyüzüne fırlatarak yürüyor zafere. 5.Yıldız artık teleskoplarla değil çıplak gözlerle de görünüyor. Bir avuç inanç, bir tutam sabır ve yürek dolusu aşk kaldı geriye. Bu yol, sıradanların değil, akreplere inanmayanların, sırtını kendi armasına yaslayanların yolu. Ve biz... Biz dünyanın bittiği yerde değil, yıldızların başladığı yerde buluşacağız.

Haydi çocuklar çok az kaldı.

Galaxi’nin Takım Yıldızı; Alanya 1-2 GALA

 

Muslera 1; çok söyledik, artı eksi hakkında bir şey yazmayacağımıza yemin ettik, başkalarını dinlemedeyiz, boğazımız düğümlü, dilimiz lal.

Franki 1; Titrek İsmail’e ettiğimiz kötü sözlerin tamamını geri aldım. 10 derece ileriye tek pası yok, rakip sahadan bile kaleciye geri pası attı. 55 yıldır tribünlerdeyim, Tarık Çamdal dahil gördüğüm en kötü sağ bek performansı. Futbolu buysa bilezik gibi geçirmişler. Bir de transferi zamanında methiyeler yazmıştım. Tanıdığımızdan değil, ismini bile bilmiyorum, yolda görsem tanımam.  

El Patron 10; sadece savunmanın değil bütün takımın patronu. Sakat, cezalı olacağı bir maçın sorumluluğunu taşımam.10 numaralık notuyla gerçekten de sanki bir 10 numaralı savunma oyuncusuydu.

 

Abdülkerim 8; ikisi olmasa ligin ADS dahil en kötü takımına bile elek olurduk, sol bekteki vasatın defosunu kapatmak için olağanüstü bir çaba gösterdi.

Eren Elmalı 1; Çaycı Ahmet’e minnet ve salamlarla, boşuna kızdık kapalının önünde oynarken. Bildiğin topu taca atma ustası. Kendisi bile en az 5 defa taca çıktı.

Thor 6; moral sıfırın altı, aldığı numarayla orantılı. Mertens’in yokluğu (çok bilmişlikten oynatılmıyor) hassas ikili çapa dengesini bozdu. Bir de sevgilisinden ayrılmış, bizim beynimize tecavüz ediyor.

Sara 3; nasılsa Mertens’i kestiler ben keyfime bakayım futbolu oynamaya başladı. Sanki uyutuldu, uyandırıldığında da futbolcu olduğunu hatırlayamıyor.

Morata 5; koskoca Morata, son Avrupa Şampiyonu ulus takımın kaptanı 10 numarası, ortağı Dünyanın oynayan en büyük santraforu, sakatlıktan döndüğüne sayıyoruz. Önümüzdeki maçına odaklandık.

Osimhen 9; kuş taşa çarpmış, son 10 yılda transfer edilen 100’ü aşkın futbolcudan birine isabet etmiş. Düşünün o günkü mucize olmasa, transfer kapanmış, Icardi sakatlanmış, şu an çoğumuz bitkisel hayattaydık, lig bitsin diye makinalara bağlanmıştık, korku filmi gibi.

Barış 9; ölüsü ilk 11 oynar, yorulmaz, vurulmaz sakatlanmaz. İkinci yarı oynadığı topla tabela tesiriyle geri dönüş yaptı diyebiliriz.  Hayvanata hoş geldin diyoruz.

Galaxi'nin 5.Takım Yıldızı'nın Şifresi

Önce bir durum tespiti yapalım, 11 maç kala 4 + averajla önce olan takım biziz, ve yüzümüz düşük, endişemiz büyük. Ortalığa öyle bir kötü gaz salınımı var ki, biz en az 3 maç daha kaybedeceğiz, Şerbahçe her maçını kazanacak ve Şampiyon olacak. Saldırın hocaya, saldırın başkana, bağlayın karaları, Galatasaraylı olduğunuzu bile unutun, ağıtlar yakın.

Ama beni bir kez daha dinleyin.

Geçen sezon 11 maç kala yine 4 puan öndeyiz, genel averaj her zamanki gibi rakipte ve bizle maçları var. Kalan 10 maçımız içinde yine bir BJK maçı olduğu gibi tamamı havuz takımlarıyla oynayacağız. Ne yapmışız son maça bırakmışız, Fener'e yenilmişiz, sonunda kaostan çıkmışız, Şampiyon Cim Bom yazdırmışız. 

Bu sezon Fener maçı oynanmış, ikili averaj bize geçmiş. Tir tir titreyen onlar, önümüzdeki 2 maçı kazandığımız takdirde 10 puan öne geçecek, temiz balık Samsun'la oynayacaklar, Islık çaldıklarına bakmayın, mezarlıktan geçiyorlar. En ufak bir endişem yok, 5.Yıldızı GALAXI'ye göndereceğiz.

Hedefi Akdeniz olarak belirlediğimiz ilk iki maç öncesi şifreleri kırıyoruz..

1- Galatasaray mottolar takımıdır, 25.Şampiyonluğa özel unutulmaz bir Şampiyonluk mottosuyla, lafta değil icraatta başta kimi taraftarımızın etkilendiği pis atmosferden çıkacağız. 

2- Takım kadro gurubu, Karantina Kadrosu, ve Geri Hizmet bölüğü olarak ikiye ayrılacak, ayrı hocalarla, ayrı zamanlarda çalışacak.

Kaan, Causta, Berkan, Eyüp gibi baştan da oynasalar sonradan da oyuna girseler taraftarın homurdandığı futbolcular, geri hizmet bölüğüne tayin edilecek, maç kadrosuna alınmayacak. Ne yazık ki anılan oyuncular, bu sezon ki icraatlarıyla bize korku vermekten daha çok rakibi cesaretlendirmektedir. Sonradan oyuna girenlerin çevirdiği maçımız yok, ama verdiğimiz maç çok.

Karantina Kadrosu; Kaleciler, Metehan, Patron, Apo, Eren- Thor, Dayı, Sara, Mertens, Lemina- Barış, Yunus, Osimhen, Kutucu, Morata. Toplam mürettebat. Toplam; Maça çıkacak ilk 11, 2 kaleci, 5 girecek, ve bir joker futbolcu olmak üzere en fazla 19 kişi.

3- Karantina gurubu yoğunlaştırılmış kampa alınacak, Okan Buruk'un oğlu, Ayhan Akman dahil hocalar, doktorlar, tercümanlar dışında kimse kampa sokulmayacak.  Geri Hizmet kadrosu da yoğun antrenman temposuyla olanca kuvvetiyle hazır tutulmaya çalıştırılacak.

4- Maça çıkacak ilk 11 belli, Morata yoksa ideal kadro son iki maça çıkan Sallai ile Yunus'un değişeceği kadrodur. Mümkün olduğu ölçüde de adam değiştirmeden maça devam edilmelidir. Kulübedekiler her an maça girecekmiş gibi hazırlıklı tutulacak, teçhizatları kuşanılmış gir dendiğinde yarım dakika içinde içeride olacaktır. Morata döndüğünde Eren elmalıyla değişir, maç içinde taktik dizilişler değişebilir. Hücum kuvvetleneceği için savunmadan bir eksikle oynayabiliriz.

5- Barış'ın hücum yönünde cddi sıkıntılar var, ya çözüldü, ya geçemediği tabelaya giremediği için rahat deği, hayvanat özelliğinden tam randımanlı yararlanamıyoruz. Savunmanın sağında başlasa, hücumu daha iyi olan Franki önde olsa, Osimhen'i çok daha fazla topla buluşturabilir.

6- Sara, sağda veya solda hangisi ters ayağıysa kenar uçta denenmeli, Salah gibi, Kerem Aktürkoğlu gibi içeri kat edip şut veya orta kesmesi istenebilir. Hoca hiç denemedi bile.

7- Futbolcu ve Okan Buruk saha dışı hakkında tek bir kelime bile söylememeli, saha dışına bir sözcü, yönetici atanmalı. Mevcutların içinde böyle biri yok, geçmişte böyle bir yönetici bizde eksik olmazdı. Erden Timur dönmeyecekse bile referans olabilir en az onun kadar sosyal psikolojiyi yönetebilecek, şer cephesine anladıkları dilden konuşabilecek biri şart.

8- 25, tarihin en büyük Şampiyonluğudur, zerre riske atılmadan gerekirse Türkiye Kupasından bile vazgeçilmelidir. 

Yaşasın Galatasaraylılığımızın yüksek öğretisi, Mayıslar Bizimdir, Kenetlenşin başka GALA yok,

Yeniden başlıyoruz, kavgamız kutlu olsun

Türk Futbolu Kurtuluş Manifestosu; Türkiye Kupası Statüsü

Türkiye kupası ülkemizde bir angarya olarak görülüyor, ve sanki elenen takımlar memnun oluyorlar. Öyle bir şan şeref getiriyoruz ki belki de lig şampiyonu olmaktan daha değerli olacak. 

Kupa Şampiyonu olan takım bir sonraki turnuvanın finalisti olacaktır. 

Kupa Şampiyonluğu bir tür boks altın kemeri gibi bir ödülle taçlandırılacak, her takım unvanı almak için mücadele edecektir. 

Diğer finalist takımın belirlenmesi; Profesyonel bütün takımlar aynı anda tek maç eleme usulü, kura çekiminde seri başı, süper lig ayrımı yok. Örnek Galatasaray, Bulvarspor'la eşleşti, kendi sahasında tek maç oynayacak. yani oynanacak maç bir önceki sezon kim üstteyse onun sahasında oynanacak. Son iki takım karşılıklı 3 maçta üstünlük sağlayana kadar basket finali gibi maç yapacak. Şampiyon bir önceki Kupa galibiyle Final oynayacak. 

Maç oynamayan finalist, turnuva boyunca elde edilecek para havuzundan payına düşeni alacak.

Kupa Şampiyonu olan takım eğer alt liglerden birindeyse bir üst lige çıkarılacak.